De werkweek begon deze keer in Groningen, waar ik een bijeenkomst over bij- en herscholing en re-integratie van laag opgeleide werkzoekenden voorzat. Een interessant onderwerp met een grote maatschappelijke relevantie. Helaas wordt daar in Den Haag tegenwoordig anders over gedacht, gezien de aangekondigde bezuinigingen op het re-integratiebudget.
Daarna naar het gemeentehuis in Drachten, toen op bezoek bij een zestigjarig bruidspaar en hun kinderen, om vervolgens op het stadhuis in Leeuwarden met de 'regionale driehoek' te overleggen.
Deze driehoek bestaat uit de korpsbeheerder van de politie Friesland (burgemeester Ferd Crone van Leeuwarden), zijn plaatsvervanger (dat ben ik), de korpschef van de politie (Nathalie Kramers), haar plaatsvervanger (Max Daniel) en de Hoofdofficier van Justitie (Annette Bronsvoort), aangevuld met ambtelijke ondersteuning. Het is een gemakkelijk communicerend gezelschap en we bespreken belangwekkende zaken op het brede terrein van veiligheid en wat daarbij kan komen kijken.
Na nog even met de korpschef nagepraat te hebben over enkele kwesties die voor onze gemeente van belang zijn, werd de dag ook in Groningen afgesloten. Ik ben lid van de Raad van de Toezicht van de Hanzehogeschool Groningen, een zeer bijzondere organisatie. Tegen de vierentwintigduizend studenten binnen tal van studierichtingen en duizenden medewerkers.

Dinsdag was het zoals elke week collegedag. En weer kwam er van alles aan de orde. In de krant was vermeld dat ik binnenkort naar onze zusterstad Gobabis in Namibië zou gaan (zie ook de vorige blog), maar ik heb het college voorgehouden dat daar beter nog even mee kan worden gewacht. Reizen naar het buitenland moeten zo functioneel mogelijk zijn en daarom is het beter dat ons gemeentebestuur eerst bepaalt wat het financieel en in menskracht over heeft voor de relatie met deze Afrikaanse stad. En vooral ook hoe deze samenwerking ingevuld kan worden.

's Middags een bijeenkomst over eigentijds en zelfs geavanceerd bouwen van woonwijken, waar ik op dit moment niet over kan uitweiden. Terug op mijn kamer bleek het rapport van de 'Commissie van Wijze Mannen' (sorry, maar ik heb de naam niet bedacht) over de herindeling van Friese gemeenten te zijn verschenen. Het wachten is nu op wat ons provinciebestuur er als opdrachtgever van vindt, maar het rapport zelf kan weer enige vaart in het stagnerende proces over de bestuurskracht brengen.
We trekken in dit proces samen op met Heerenveen en we zullen dan ook met een gezamenlijke reactie komen. Daarop vooruitlopend kan worden geconstateerd dat de commissie met betrekking tot Drachten maar voor een deel consequent is. Net als wij vindt de commissie dat de grenzen van nieuwe gemeenten samen moeten vallen met het directe verzorgingsgebied van de hoofdplaats – in dit geval Drachten – maar dit wordt niet volledig toegepast. Een nieuwe gemeente Drachten zou volgens de commissie moeten bestaan uit het huidige Smallingerland en de Noordoost kant van Opsterland. Dit laatste is een logische gedachte, maar die snijdt ook hout voor de zuidkant van Achtkarspelen, in het bijzonder Surhuisterveen en omgeving. Ook daar is men wat betreft school, werk en voorzieningen gericht op Drachten. De commissie adviseert echter dat Achtkarspelen in zijn geheel opgaat in een nieuwe gemeente met Tytsjerksteradiel en een deel van Boarnsterhim. Maar goed, we zien wel.

Woensdagochtend om acht uur een gesprek met een woningcorporatie over de gang van zaken in een van onze 'aandachtsgebieden'. Daar met twee dames van het Oranjecomité gesproken over de jaarlijkse dodenherdenking op vier mei. Een belangrijke dag, waar voor mij een rol is weggelegd. Ik kom er later nog wel op terug. Verder veel geregeld, besproken en gelezen. Ik ben weer een beetje 'bij'.

Donderdag naar Den Haag om met collega's uit het land allerlei recente ontwikkelingen in het burgemeestersbestaan te bespreken. Zo werrd uitvoerig stilgestaan bij vervelende zaken waar steeds meer collega's mee te maken krijgen, zoals bedreigingen en intimidaties. En soms nog erger. Ik kan mezelf gelukkig prijzen dat ik hiermee in Smallingerland geen ervaring heb. Ook ik krijg wel eens iets te horen wat minder leuk is, maar dan volstaat een verbale reactie van mijn kant. In mijn jongere jaren was ik beoefenaar van judo en karate maar ik hoop er nooit op terug te moeten vallen. Als lid van de Tweede Kamer ben ik ooit – ten tijde van de WAO-crisis in 1991 – min of meer persoonlijk bedreigd en ik weet dat leuk anders is.
Ook nog even met Wim Cornelis, de vroegere burgemeester van Opsterland en nu van Gouda, door Den Haag gelopen. Wim en ik zijn beiden afkomstig uit het Oosterpark, een roemruchte volksbuurt in de stad Groningen. Onze vaders verdienden het brood met hun handen, terwijl wij dat eigenlijk nooit hebben moeten doen.

In de auto terug naar Drachten lees ik in NRC/Handelsblad dat de ING-top zichzelf rijkelijk met bonussen heeft bedeeld. Nog maar kort geleden heeft de samenleving er miljarden ingestopt om de bank te laten overleven en dan dit. Enkele maanden terug was Jan Hommen, de topman van ING, in Leeuwarden om met vertegenwoordigers van het bedrijfsleven en de overheid te spreken. Hij kwam over als een redelijk denkend man, maar dat weerhoudt hem er blijkbaar niet van om volop mee te graaien. Ik kan me er behoorlijk over opwinden, maar vrees dat het weinig helpt. Die bankjongens – het zijn opvallend genoeg nooit bankmeisjes – gaan gewoon hun goddelijke gang.

's Avonds lees in de Leeuwarder Courant dat ik getwitterd heb dat ik nieuwe meubels zoek voor mijn toekomstige burgemeesterswoning in Beetsterzwaag, de hoofdplaats van het huidige Opsterland. Interessant, maar ik twitter niet. En ik ben het evenmin van plan. Blijkbaar kan iedereen zomaar onder jouw naam onzin verspreiden. Intussen heb ik achterhaald wie dit – al voor de tweede keer – heeft gedaan. Ze heeft toegezegd het niet weer te doen. Eerst maar even afwachten.

Vrijdagochtend mocht ik het eerste kievitsei ontvangen. Anne Hoekstra uit Drachten had het gevonden op een weiland tussen Oudega en Opeinde. Zaterdag als vrijwilliger meehelpen bij een buurtbrunch in de wijk De Trisken. Dit in verband met een landelijke actie om het vrijwilligerswerk te promoten. Leuk om te doen en ook van belang. Vrijwilligers vormen het cement van onze samenleving. Zonder hen dondert er veel in elkaar. Het is goed daar af en toe even bij stil te staan.

Eerste Vorige 89/95 Volgende Laatste

Terug naar weblog

---

Terug naar weblog

Naam
Email
Reactie

Opsturen

naar boven