DE WEEK VAN B.M. (21)

De werkweek begon weer in Leeuwarden, bij de fysio in verband met de spierscheuring in mijn kuit. Ik loop al bijna weer normaal. Daarna het wekelijks overleg met de politie waarbij altijd 'alles' even wordt doorgenomen. Eerst de voetbaluitslagen van het afgelopen weekend en daarna de rest.
Vervolgens kwam een journalist langs om een verhaal voor een of ander magazine te maken, moest ik op de foto voor het gemeentehuis en legde ik een verslaggeefster van een regionaal dagblad uit dat ik geen commentaar geef over zaken die – op mijn verzoek – nog door de politie onderzocht worden. In dit geval ging het over een door de politie doodgeschoten damhert in Boornbergum, een van onze 'buitendorpen'.
Verder een intensief overleg over mogelijke toekomstscenario's voor de inzet van onze 'stadswachten', over de afstemming met de politie en nog zo wat. En natuurlijk weer al die mails waarop gereageerd moet worden.

Ik blijf er voor gaan dat iedereen die mij persoonlijk mailt zo mogelijk per ommegaande een reactie van me krijgt. Ook wanneer ik nog niet meteen een concreet antwoord heb. Dat komt dan later wel. Maar het is belangrijk dat burgers weten dat je ze serieus neemt. En dat je dus leest wat ze je mailen.
Met geschreven post is dat een stuk lastiger. Niet alles wat aan mij geadresseerd is, komt ook op mijn bureau terecht. Veel blijft eerst binnen de gemeentelijke organisatie hangen, bij de afdelingen die er over gaan. Of die menen dat ze er over gaan. Vaak is dat trouwens ook zo. Dan betreft het zaken die primair bij een van de wethouders thuishoren.
Hier en daar moest men er aan wennen dat ik brieven die aan mij persoonlijk zijn gericht, ook zelf wil ontvangen. En waar mogelijk ook beantwoorden. Het gaat inmiddels beter, nu en dan krijg ik kopieën, maar blijkbaar ben ik in mijn contacten met burgers een ander soort burgemeester dan wat door velen – binnen en buiten onze gemeente – blijkbaar als gangbaar wordt beschouwd. Ik zie het nog steeds als een gewenningsproces, waarbij enig geduld gewenst is. In ieder geval bij mezelf. Ik zit hier immers nog maar vijf jaar.

Dinsdag zoals altijd de wekelijkse collegevergadering en daarna een zeer geslaagde bijeenkomst met de – bijna – voltallige gemeenteraad in het Karmelklooster. In de middag bespraken we het gewenste functioneren van de raad en de door ons na te streven profilering. Na het diner stond het thema ‘integriteit’ centraal. Integriteitkwesties doen zich altijd en overal voor, bewust of onbewust, dus ook bij ons. In de vorige raadsperiode heb ik als voorzitter van de gemeenteraad enkele keren handelend moeten optreden, maar dat weten slechts zeer weinigen. In ieder geval wel degenen die het betrof en daarbij kan ik het maar beter laten.
Wat van de avond bleef hangen, waren vooral de valkuilen waarmee het pad van bestuurders en volksvertegenwoordigers bezaaid ligt. Na afloop op tijd thuis om de tweede helft van Barcelona-Arsenal te kunnen zijn. Wat kan voetbal toch mooi zijn, zeker wanneer mijn twee favoriete Europese clubs tegen elkaar spelen.

Woensdag naar het gemeentehuis van Nieuwegein voor een overleg met de gemeentebesturen van Nieuwegein en Heusden. Net als wij hebben deze gemeenten een samenwerkingsrelatie met een stad in Namibië. Eind vorig jaar heeft de Tweede Kamer besloten dat de subsidiegelden voor deze samenwerking worden overgeheveld naar de Aidsbestrijding. Jarenlang heeft onze gemeente – en daarmee ook onze zusterstad Gobabis in Namibië – gebruik gemaakt van rijkssubsidie om daarmee allerlei projecten te kunnen realiseren. Daar kwamen dan ook nog ons ‘eigen’ geld en onze menskracht bij, aangevuld met veel onbetaald vrijwilligerswerk vanuit Smallingerland. Nu de rijkssubsidie wegvalt en de gemeenten moeten bezuinigen, kan maar al te gauw de gedachte postvatten dat we dan maar moeten stoppen met de samenwerking met Gobabis. Dit is een volstrekt verkeerde gedachte en ik verwacht dat de gemeenteraad mijn mening deelt. Juist nu het allemaal wat moeilijker wordt, is het des te meer van belang dat we de allerarmsten met raad en daad terzijde blijven staan. We zouden geen knip voor onze neus waard zijn, wanneer we ons nu gaan terugtrekken. Maar hoe we verder gaan, is onderwerp van nadere bezinning.
Mijn collega’s van Nieuwegein en Heusden zitten op dezelfde lijn. Ik hoop dat het zo blijft.

Donderdag was gereserveerd voor een aantal zaken in de persoonlijke sfeer, die er hier niet toe doen. Vrijdagochtend eerst overleg met de plaatselijke politie en gemeentelijke medewerkers over een uit de hand gelopen buurtconflict, ergens in Drachten. Mijn inzet is om de strijdende partijen – beide met een criminele achtergrond – te scheiden, het liefst door tenminste een van beide de gemeente uit te zetten en ergens anders te (laten) huisvesten. Soms helpt praten niet meer en dan tellen alleen nog daden. Misschien een blijk van zwakte, maar daarom niet minder noodzakelijk. Het houdt gewoon een keer op.
Daarna kwam op mijn verzoek de regionale politie praten over de afstemming tussen politietaken en de activiteiten van onze stadswachten. Altijd een boeiend onderwerp, waar we het gek genoeg wel grotendeels maar nooit helemaal eens over kunnen worden.

Tussen de middag kwamen in Marssum de Friese burgemeesters bijeen. Eens per kwartaal is dit het geval en ik er zo goed als altijd bij. Je praat met deze en gene, je hoort nog eens wat en je kunt in een informele sfeer zaken op elkaar afstemmen. Vervelend is het nooit, integendeel. Nogal wat collega’s bleken erg benieuwd te zijn naar het rapport van de ‘Commissie van Wijze Mannen’, dat over de herindeling van de Friese gemeenten gaat en dat deze week verschijnt. Overigens viel me op hoe groot de doorstroming is binnen het Friese burgemeesterskorps. Ik behoor intussen tot de ‘senioren’.
Terug in Drachten kwam nog een verslaggeefster van de Leeuwarder Courant langs, belde een journalist van het Dagblad van het Noorden over mijn uitgesproken houding ten aanzien van ‘extreem rechts’ en moesten er nog heel wat handtekeningen en parafen geplaatst worden.
De werkdag eindigde ’s avonds in de prachtige Grote Kerk, middenin Drachten. De protestantse gemeente organiseerde een actie ten behoeve van deze kerk en men had bedacht dat het leuk zou zijn mij publiekelijk te interviewen. Waar het over zou gaan, wist ik niet, want we hadden niets voorbereid. Maar het ging wel goed, er werd tenminste gelachen en dat is voor mij een belangrijke graadmeter. Ook in een kerk.

Na het interview ging ik naar de filmclub in mijn vorige woonplaats. Daar werd ‘The social network’ vertoond, een film over de opkomst van Facebook. Veel Oscarnominaties, maar hij viel me tegen. Ik ging het weekend in, deze keer weer met de alarmtelefoon naast het bed. En natuurlijk was er weer op een onmogelijk uur een verzoek tot in bewaringstelling van een psychiatrisch patiënt. Het is mooi dat ons zeer gerenommeerde ziekenhuis Nij Smellinge een (poli-)kliniek psychiatrie heeft, maar het bezorgt gemeentebestuurders van Smallingerland wel extra werk. Op zich is dan niet erg, want het hoort erbij. Maar gek genoeg is het vrijwel nooit op een ‘normaal’ moment, maar juist wanneer het slecht uitkomt.

Eerste Vorige 88/95 Volgende Laatste

Terug naar weblog

Reacties

• Pauline Bos (15-03-2011 10:12)
  Ik mail u maar, want via uw secretaresse krijg ik geen afspraak met u geregeld. In de LC van zaterdag stond een oproep van u over investeerders voor vliegveld Drachten. Wij hebben een helikoptervliegschool, en we verzorgen transportvluchten per helikopter en zouden ons graag op vliegveld Drachten vestigen. Ons hoofdkantoor is momenteel Uitwellingerga, en we vliegen meestal vanaf vliegveld Lelystad. Kunt u mij aangeven wat de mogelijkheden zijn op vliegveld Drachten voor ons bedrijf? Kan ik daar met u eens over praten? Met vriendelijke groet. Pauline Bos 0515-559642.

Terug naar weblog

Naam
Email
Reactie

Opsturen

naar boven