Vlak voor het weekend ben ik teruggekeerd van een paar dagen verblijf in Polen. Op zondag verliest mijn favoriete voetbalclub dik in de Rotterdamse Kuip. Het is tegen Feyenoord en dat verzacht de pijn een beetje, want stel je eens voor dat mijn cluppie door Ajax afgedroogd zou worden. Dat zou pas echt heel erg zijn. Om het voetballeed een beetje te verdringen, zet ik mij na Studio Sport aan het schrijven van een notitie over de integrale visie van Smallingerland. Hoe ziet onze gemeente er op de middellange termijn uit – aan de hand van verschillende toekomstscenario’s – en wat betekent dit voor het gemeentebestuur? Soms is het goed zelf het een en ander op papier te zetten, in plaats dit aan anderen over te laten. Vooral wanneer het gaat om een samenhangende aanpak van beleid en bestuur, waarbij alle belangrijke onderwerpen en thema’s betrokken worden. Binnenkort zal de gemeenteraad er over praten.

Maandag eerst weer een pijnlijke behandeling bij mijn manueel (sport-)therapeut in Leeuwarden. De kuitspier in mijn linkerbeen is gescheurd en dat is behoorlijk lastig. Daarna volgt een reeks interne besprekingen met medewerkers, wethouders en raadsleden. Bijvoorbeeld over de gewenste aanpak van problemen in een bepaalde buurt, waarbij ik  me weer eens verbaas over hoeveel instanties zich daarmee bezighouden. En wat blijkbaar het effect daarvan is. Aan sommige dingen wen je nooit.
Dat laatste slaat ook op de gevolgen van het landelijke vreemdelingenbeleid. Met een verontrust raadslid bespreek ik een schrijnend geval van een zwaar getroffen gezin, dat ondanks alles gedwongen wordt te vertrekken. Later word ik via de politie geconfronteerd met een zo mogelijk nog triester ‘asielverhaal’. Er is meer leed in onze gemeente dan velen vermoeden. Soms kan ik er een beetje aan doen, vaak helaas ook niet.
Ook passeren de economie en onze relatie met het plaatselijke bedrijfsleven de revue, terwijl met enkele raadsleden en de griffiers de agenda voor de komende tijd wordt besproken. Daarna nog naar een echtpaar dat vijfenzestig jaar getrouwd is. Het is er gezellig. Vijf jaar geleden bezocht ik hen ook. Ik was toen pas burgemeester en het was een van ‘mijn’ eerste zestigjarige huwelijken. De tijd gaat snel. Ik ben al ruim vijf jaar burgemeester van Smallingerland.

Dinsdag is weer een lange dag. De wekelijkse collegevergadering begint al op tijd en er wordt tussen alle agendapunten door weer behoorlijk gelachen. Zolang dat het geval is, gaat het goed met de onderlinge samenwerking. Tussen de middag hebben we in Heerenveen een lunchbespreking met onze collega’s aldaar. De klokken worden weer gelijkgezet en tot zowel hun als onze vreugde blijken de neuzen nog steeds dezelfde kant op te staan. In de komende discussie over gemeentelijke bestuurskracht in onze provincie is dat van groot belang.
Terug in Drachten praat ik met enkele financieel goed onderlegde medewerkers over mogelijkheden om hier en daar stevig te bezuinigen op onze begroting. De rijksoverheid dwingt ons er toe, maar de pijn moeten we zelf verdelen. De gemeenteraad zal er in juni over beslissen. ’s Avonds is de maandelijkse raadsvergadering, die zoals meestal in een goede sfeer verloopt. Om half elf zit mijn werkdag erop.

Woensdagochtend stem ik al om acht uur ’s ochtends in het gemeentehuis. Deze keer breng ik een voorkeursstem uit. In mijn partijkeuze ben ik voorspelbaar en saai. Zolang als ik mag kiezen, stem ik op dezelfde partij. Dat is als het ware genetisch bepaald en daar doe je dus niks aan. Op het stembiljet kleur ik het hokje voor de naam van een voormalig wethouder uit een buurgemeente. Zijn plaats op de lijst is net wel of net niet verkiesbaar en ik zie hem graag in de Staten van Fryslân. Misschien helpt mijn stem. Maar het is ronduit belachelijk dat we door de rijksoverheid nog steeds gedwongen worden om op een middeleeuwse manier te stemmen, terwijl de stemcomputers in de kelder staan.

Daarna naar Lochem, waar ik anderhalve dag met zo’n dertig collega’s uit het hele land thema’s bespreek waar we als burgemeesters tegen aan lopen. Locoburgemeester Nieske Ketelaar neemt in Drachten de honneurs waar, zodat ik me geen zorgen hoef te maken over bijvoorbeeld het verloop van de verkiezingen in Smallingerland. Wanneer er iets is, regelt Nieske het wel en ik ben voor het geval dat voortdurend bereikbaar.
Laat op de avond volgen we voor de televisie de uitslagen van de verkiezingen. Het aanwezige gezelschap is net zo verdeeld als de rest van Nederland. De helft hoopt dat de huidige regeringscoalitie een meerderheid in de senaat krijgt en de andere helft hoopt dit juist niet. Ik ben daar de enige die lid is geweest van de Senaat en dus kan ik dit wel een beetje relativeren. De realiteit zal hoe dan ook minder scherp zijn dan de één vreest en de ander hoopt.
De landelijke televisie meldt vrijwel niets over de resultaten in de verschillende provincies, terwijl het toch Statenverkiezingen zijn. Via mijn I-phone kan ik er toch achterkomen hoe het in Fryslân is gegaan. Het resultaat verrast me niet.

De rest van de week – donderdagmiddag en vrijdag – is gevuld met van alles en nog wat. Zoals overleg met de politie over enkele actuele kwesties, met onze afdeling communicatie over de aanpak van enkele door ons gewenste publieke debatten, met een ondernemer over hoe we elkaar van dienst zouden kunnen zijn, met een medewerker over het helaas hardnekkige verschijnsel ‘huiselijk geweld’.
En tussendoor natuurlijk de brieven die getekend moeten worden – en eerst toch altijd even kijken waar ze betrekking op hebben – en de stukken die gelezen of doorgenomen moeten worden.
Ofwel, om het met de titel van een van de eerste langspeelplaten van Rod Stewart te zeggen, “never a dull moment”.

Eerste Vorige 87/95 Volgende Laatste

Terug naar weblog

---

Terug naar weblog

Naam
Email
Reactie

Opsturen

naar boven