Maandag was weer de vaste dag voor de politie en andere interne overleggen. Dinsdag zoals intussen gebruikelijk een lange vergadering van het College van B&W, onderbroken door een bezoekje aan een zestig jaar getrouwd echtpaar in de wijk De Wieken. Weer even over vroeger gepraat en hoe Drachten er toen bij lag. Altijd leuk en ook bijna altijd teveel taart.
’s Middags een vervolggesprek met twee eigenaren van enkele discotheken in Drachten. Inzet van het gesprek was hoe we er absoluut zeker van kunnen zijn dat kinderen onder de zestien in de disco’s geen alcoholische drank kunnen ‘scoren’. Dit thema is actueel omdat in Drachten twaalf keer per jaar zogeheten ‘no schoolparty’s’ worden gehouden, waarbij ook jonge kinderen naar de disco kunnen. Voor deze party’s is een vergunning van de burgemeester nodig en die verstrek ik alleen wanneer ik ervan overtuigd ben dat deze groep alcoholvrij blijft. Dus ook niet stiekem via vriendjes die al wel zestien jaar of ouder zijn alcohol innemen.

Aan het einde van de middag was ik in het Centrum voor Licht en Architectuur, waar de ondernemerssociëteit De Haven en de ondernemersvereniging Ta Wolfaert hun winterbijeenkomst belegd hadden. Zoals vaker gezegd, het is altijd leuk om te midden van ondernemend Drachten te verkeren. Je komt er veel bekenden tegen en je ontmoet er nieuwe. We werden vergast op een inleiding over het gebruik van nieuwe – sociale – media in het bedrijfsleven. Interessant, perspectiefrijk, maar het leek me ook wel een beetje risicovol. Voor je het weet ben je verslaafd aan al die digitale netwerken, dat getwitter en gedoe en wat er allemaal nog meer kan. Dan koekeloer je de hele dag op je I-phone (een mooi ding trouwens). Ik bel, sms, ben actief op ons virtuele marktplein ‘Drachten wil je meemaken’, doe mee aan Facebook en LinkedIn en elke week schrijf ik een blog. Dat lijkt me eigenlijk wel voldoende.

Woensdag zomaar een vrije ochtend omdat een bijeenkomst in Groningen werd afgeblazen. Het lukte me zowaar om even (bijna) niets te doen. In de middag enkele gesprekken met horecaondernemers, die al dan niet bewust de sluitingstijden van hun bedrijf overschreden hadden. Ze kunnen er een fikse boete voor krijgen en daarnaast loopt hun vergunning gevaar.
Ik ben er beslist niet op uit om het de horeca lastig te maken. Integendeel zelfs. Maar onze gemeenteraad heeft niet voor niets de – toch al zeer ruime – sluitingstijden vastgesteld en daar moet men zich dan ook gewoon aan houden. Anderen doen dat ook. Daar wijs ik de betrokkenen op. Maar wanneer men er willens en wetens een zootje van maakt, is het wat mij betreft over en (een tijdje) sluiten. Dat heeft zich trouwens in het recente verleden al eens voorgedaan.
Aan het einde van de middag kreeg ik van de politie het trieste bericht over een zelfdoding in Drachten. Helaas. Het gebeurt vaker, maar ik kan het niet van me afzetten. Het lijkt allemaal zo zinloos te zijn, maar het heeft geen zin daarover een oordeel te vellen. Voor de nabestaanden is het vreselijk. Onbeschrijflijk voor woorden.
Met de politie heb ik de afspraak dat ik meteen word geïnformeerd over incidenten en ongevallen met dodelijke afloop. Niet dat ik in de nasleep veel kan betekenen, maar toch wil ik het weten.

’s Avonds thuis Arsenal-Barcelona gekeken. Deze week geen cultuur, wel veel voetbal.

De donderdag was weer gevuld met intern overleg, mails en telefoontjes, na een zeer vroege extra B&W-vergadering over enkele zaken, waar we dinsdag niet aan toe kwamen. Met de brandweercommandant de horloges gelijk gezet en verder aandacht besteed aan de ontwikkelingsrelatie met onze zusterstad Gobabis in Namibië. Waarover later meer. Wat ook geldt voor onze vriendschapsband met de Israëlische stad Kiryat Ono, waarmee ik de laatste tijd bijna dagelijks contact had.

Op vrijdag nog wat afhandelen en regelen en dan is het voor mij eventjes vakantie. Volgende week dus geen blog. Over twee weken verschijnt de volgende aflevering op deze plaats.

Eerste Vorige 86/95 Volgende Laatste

Terug naar weblog

---

Terug naar weblog

Naam
Email
Reactie

Opsturen

naar boven