Maandagmiddag kreeg ik drie meiden van groep 7 van de basisschool 'De Kameleon' op bezoek. Ik had Ilse, Amina en Amaya samen met hun juf op het gemeentehuis uitgenodigd, omdat zij actie willen voeren voor hun klasgenootje Fatima die naar Irak moet terugkeren.
De klas van Fatima ziet dit helemaal niet zitten en kwam daarom in het geweer. Ik vind dat prachtig. Dat heb ik de meisjes en hun juf ook gezegd. Het doet me wel wat wanneer ik zie hoe kinderen het opnemen voor hun vriendjes. En dat daarbij hun rechtvaardigheidsgevoel het wint van allerlei regels en voorschriften, die er natuurlijk niet voor niets zijn.
Je kunt ook achterover leunen en zaken gewoon laten gebeuren, wat misschien wel zo gemakkelijk is. Maar gelukkig dachten deze meisjes – en hun juf – er anders over.
Het deed me denken aan de actie die leerlingen van Het Drachtster Lyceum enige tijd geleden voor enkele medescholieren voerden. En met succes, zoals achteraf bleek. Want ik ben ervan overtuigd dat het hen geholpen heeft. Terwijl je aan de andere kant moet beseffen dat je in stilte soms meer bereikt dat via de publiciteit. Want als een bepaalde kwestie volop in de publiciteit komt, is het moeilijk voor de verantwoordelijke bewindspersonen om overstag te gaan. Dat roept precedenten op en men kan van zwalken beticht worden. Wat natuurlijk niemand leuk vindt, zeker niet politici die vaak toch al de beeldvorming tegen zich hebben.

Dinsdag weer de wekelijkse collegevergadering, die steeds langer gaat duren. Ik ben er nog niet achter hoe dit komt. Misschien vanwege meer agendapunten, of hele lastige, of door meer informatie-uitwisseling. Aan de sfeer ligt het in ieder geval niet. Die is prima, net als in het vorige college, waarin drie van de vier wethouders anderen waren. Ik prijs me gelukkig dat er bij ons geen gedoe is. Van collega’s verneem ik regelmatig dat er in de boezem van hun college onenigheid of, erger nog, heibel is. Te grote ego’s vormen ook wel eens een probleem. Bij ons kun je elkaar gewoon zeggen wat je vindt en vervolgens proberen we tot een gezamenlijk standpunt te komen. Tot nu toe is dat steeds gelukt. En wat mij betreft, blijft dat zo.

Woensdagochtend had ik eerst een indringend gesprek met een paar horecaondernemers op De Kaden. Er moesten wat oneffenheden en misverstanden worden opgeruimd en we praten volgende week verder. Tot dan ga ik niet op de inhoud van het gesprek in. En misschien evenmin daarna.
Vanaf elf uur was ik in het prachtig gelegen Oranjewoud om bij de Probusclub Heerenveen ‘87 (een gezelschap ietwat oudere heren die voorheen in het bedrijfsleven of het openbaar bestuur leidinggevende posities innamen), een verhaal te vertellen. Zoals gewoonlijk wist ik bij de aanvang nog niet waar het over moest gaan, maar eenmaal begonnen verliep het prima.
Tot mijn vreugde ging het interactief. De heren onderbraken mijn betoog over regionale ontwikkelingen met verve en er werd stevig gediscussieerd. Ook konden we af en toe onbedaarlijk lachen en daarbij constateren dat je over verscheidene zaken heel verschillend kunt denken. Daarbij werd de sfeer steeds beter en het niveau van de discussie hoger. Jammer dat het afgelopen moest zijn vanwege mijn vertrek naar Utrecht.

Tussendoor werd ik gebeld door mijn Leeuwarder collega Ferd Crone. Aanleiding is het opstappen van (of opschorten van de werkzaamheden door) de Commissie van Wijzen, die zich op verzoek van ons provinciebestuur buigt over de toekomstige bestuurlijke constellatie in Fryslân. Dit vanwege het optreden van de gedeputeerde Sjoerd Galema, die binnen het College van G.S. de betreffende portefeuille beheert. Provinciale Staten hebben hem op het matje geroepen en daarom moet hij terstond terugkeren uit Nieuw Zeeland. Een heel gedoe, zo vlak voor de Statenverkiezingen. Ferd en ik blijken er hetzelfde over te denken. Maar hoezeer het ons als gemeenten ook raakt, het blijft een zaak van het provinciebestuur. Mede daarom besluit ik er verder niets over te zeggen.

In Utrecht zat ik een landelijke bijeenkomst voor over alcoholbeleid. Het kabinet dreigt te gaan bezuinigen op programma’s om alcoholgebruik onder de jeugd te temperen. Aan de andere kant krijgt het bedrijfsleven vrij baan om alcoholgebruik – ook en vooral onder jongeren – te propageren. Lichtpuntje in dit donkere scenario is het voornemen om alcoholgebruik door kinderen onder de zestien steviger aan te pakken. Nu wordt degene die alcohol schenkt of verkoop aan benedenzestienjarigen beboet, straks geldt dat ook voor de drinkende kinderen.

Donderdagochtend met het voltallige college ontbijten met de leiding van ROC De Friese Poort. De Drachtster vestiging van deze onderwijsinstelling heeft bijna vierduizend leerlingen, sorry studenten. Ik ben er vaker geweest, ook wel eens als gastdocent, en ieder keer weer valt me op hoe goed men het daar voor elkaar heeft. Locatiedirecteur Béjanne Hobert paart enthousiasme aan realiteitszin en dat is samen met een vleugje gedrevenheid een prachtige combinatie. We spraken met drie jonge docenten ‘game design’, te midden van tientallen studenten die interactieve simulatieprogramma’s op de computer construeerden.
Daarna snel op de fiets naar het Philipscomplex om mee te werken aan een – achteraf gezien – geslaagde grap. Locatiedirecteur Rob Karsemakers werd vijftig jaar en men had bij Philips bedacht dat het aardig zou zijn wanneer de Majesteit hem persoonlijk kwam bezoeken en toespreken. Maar wanneer de Majesteit komt, behoort de burgemeester haar te ontvangen, met ambtsketen en al. En zo geschiedde.
Dat de Majesteit niet de echte koningin Beatrix was, mocht de pret niet drukken. Ze was een geslaagde ‘look-alike’, compleet met hofdame en beveiligers. De rode loper lag uit en de burgemeester – hij was dus wél de echte – begroette haar bij aankomst. Ze maakte ook nog een rondgang door de Philipsgebouwen, maar toen was ik al met de andere collegeleden in ons eigen ‘Museum Dr8888’, tot nu toe bekend als Museum Smallingerland.
Directeur Paulo Martina ontvouwde daar zijn ideeën over de toekomst van het museum en deze vielen bij ons in goede aarde. Wat natuurlijk niet betekent dat we nu al het een of het ander kunnen toezeggen. Mij trof vooral de herwaardering van de Dada-beweging, die in het museum zichtbaar wordt gemaakt. In ons land is Drachten de bakermat van de Dada-beweging en daarnaast een belangrijke exponent van de Stijlgroep. Beide kunststromen dateren – in samenhang – van de beginjaren twintig van de vorige eeuw en hun invloed is nog altijd aanwezig. Ook in Drachten en daarmee mogen we wel wat meer aan de weg timmeren.

Daarna ging het licht uit. De griep kreeg me plots te pakken. Een gesprek met een politiefunctionaris over een aantal provinciale politiekwesties lukte nog net, maar daarna meteen naar bed. En zo miste ik op vrijdag enkele besprekingen – onder meer over ons vliegveld – en helaas ook de installatie van collega Eric ter Keurs als burgemeester van onze buurgemeente Tytsjerksteradiel.
Gelukkig kon ik nog wel mijn ochtendblad – De Volkskrant – inzien. Daarin stond een mooi interview met professor Roel Kuiper, lijsttrekker van de ChristenUnie voor de Eerste-Kamerverkiezingen. Roel en ik waren collega’s als lector, gelijktijdig en op vrijwel hetzelfde vakgebied. Hij aan de Christelijke Hogeschool in Ede en ik aan de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden. We zaten – ondanks verschillende vertrekpunten – in woord en geschrift vrijwel altijd op dezelfde golflengte, wat hij nog eens bevestigde toen ik in het Leeuwarder PostPlaza mijn afscheidscollege hield.
Een dag nadat we in de publiciteit werden opgeschrikt door de zoveelste opgelaten populistische ballon – deze keer om ‘tuigdorpen’ in te richten – verscheen het verhaal over Roel Kuiper. Wat een verademing in deze tijden van stoer willen doen.

Eerste Vorige 85/95 Volgende Laatste

Terug naar weblog

---

Terug naar weblog

Naam
Email
Reactie

Opsturen

naar boven