Een rommelige week, dat was het deze keer. Niet vervelend, maar wel een beetje onoverzichtelijk. Om het wat mooier te zeggen: afwisselend. Met als intussen vast ankerpunt de cultuur. Nu eens niet in Drachten of Groningen, maar in onze provinciehoofdstad Leeuwarden. Tijdens een imposante gala-avond met tal van vertegenwoordigers van het openbaar bestuur en het bedrijfsleven in De Harmonie, werden we vergast op 'Cirque Stiletto' met als spetterend middelpunt Ellen ten Damme. De roem was hen vooruit gesneld en het was inderdaad goed, bij vlagen zelfs erg goed. Een van de daar aanwezige hooggeplaatsten (namen noemen we nu even niet) typeerde Ellen als "een ruig wijf". Dat herkende ik wel een beetje.

Maar het meest was ik geraakt door het 'voorprogramma' met daarin een optreden van de vijftienjarige Arjan Jongsma uit Drachten. Arjan bespeelt op betoverende wijze de marimba – een soort xylofoon, maar dan anders – waarbij hij geen noten leest. Hij won de afgelopen jaren het ene na het andere prestigieuze concours en trad op in onder meer het Concertgebouw. Twee jaar geleden zag ik hem voor het eerst in het rustieke kerkje van 'ons' Kortehemmen, waar hij met zijn ook al zeer getalenteerde oudere zusters een concert verzorgde. Arjan is een virtuoos, opgeleid in Drachten bij De Meldij en de Academie van de onvolprezen Rein Ferwerda, die onmiskenbaar een grote toekomst tegemoet gaat. Dinsdagavond toonde hij dat met verve en onbevangenheid, waarbij het jammer was dat het publiek werd afgeleid door filmpjes die boven zijn hoofd werden geprojecteerd. Een onnodige regiefout, maar Arjan had er gelukkig geen last van. Het gebeurde boven zijn hoofd en achter zijn rug.

Dezelfde dinsdag begon voor mij heel vroeg in de ochtend. Om zeven uur schoof ik aan bij een ontbijt met Drachtster ondernemers in de Vreewijkzaal van het Fries Congrescentrum, dat toch echt een schitterende locatie is.
Ons Christen-Unieraadslid Marja Krans is momenteel directeur van de 'Chapter 'Diamant van het Noorden' van BNI', een netwerk van ondernemende mensen (Business Network International). Zij had mij gevraagd voor een "swingende opening" te zorgen. Nu is Marja een van de laatsten die ik iets kan weigeren, dus was ik er al voor zeven uur in de ochtend. Met moeite kon ik verbergen dat ik de avond ervoor na een lange autorit uit Polen was teruggekeerd, waar ik het hele weekend ziek op bed had gelegen. Ga dan maar eens in de vroege ochtend daarop swingen. Ik vond mezelf minder op dreef dan anders, maar vanuit de zaal hoorde ik dat men dat niet gemerkt had. Maar dat kan natuurlijk ook beleefdheid in mijn richting geweest zijn.

Na de wekelijkse B&W-vergadering kregen we het voltallige college van Burgemeester en Wethouders van Heerenveen op de lunch. Broodjes, fruit en melk. Dat is het bij ons. Geen uitspattingen, maar goed verzorgd. We hebben onze 'verkering' herbevestigd – we verkeren al een jaar in een voorzichtige vrijage – waarbij we concludeerden dat we nog steeds samen kunnen optrekken in het toch ingewikkelde vraagstuk van bestuurskracht en herindeling in Friesland. Ook vroegen we ons af waarom de verantwoordelijke gedeputeerde Sjoerd Galama in het laatste nummer van het weekblad 'Binnenlands Bestuur' reageerde op onze samenwerking zoals hij meende te moeten doen. Wij begrepen het niet, maar wellicht kom ik er hier nog wel eens op terug. Of misschien is het beter dit maar niet te doen. Laten we van onze kant de onderlinge betrekkingen vooral plezierig houden. Dat werkt beter en is het meest vruchtbaar.

Een aardige persoonlijke noot is dat de waarnemend gemeentesecretaris van Heerenveen (verre) familie van me is. Hij verraste me tijdens de lunch met een foto van onze gemeenschappelijke overgrootmoeder, die honderdenvijftig jaar geleden in Oost-Groningen werd geboren. Tot nu toe wist ik niets van haar, behalve haar naam.

Woensdagochtend was er ruimte voor ‘bijpraat-momenten’ met collega's en ambtenaren. 'Live', digitaal en telefonisch. Wat me het meest trof was de problematiek van steeds meer uitgeprocedeerde asielzoekers, die worden opgevangen en ondersteund door burgers en instellingen uit Drachten. Met de beste bedoelingen, daar niet van, maar wel met de kanttekening dat het daarmee niet altijd even verstandig is. Vooral niet tegenover de betrokkenen, die zich zo in valse hoop kunnen vastbijten en zich aan allerlaatste strohalmen vastklampen. En wanneer het uit de hand gaat lopen of niet meer op te brengen is, komt alles op het bordje van het gemeentebestuur te liggen. Die dan het onoplosbare mag proberen op te lossen. Want het is rijksbeleid en dus gaan gemeenten er niet over. Ik heb dit de afgelopen jaren meer meegemaakt. En daarbij ook geconstateerd dat het verschaffen van tijdelijke opvang bij particulieren voor degenen die geen recht op reguliere opvang hebben, een aanzuigende werking heeft. Wat dus betekent dat veelal radeloze mensen vanuit andere plaatsen hier naar toetrekken, in de hoop dat hier het meestal onmogelijke bereikt kan worden.

Na in de middag onze toekomstige raadsgriffier aan de fractievoorzitters voorgesteld te hebben, was er ’s avonds een leuke bijeenkomst in de raadzaal. Het College van B&W en een aantal raadsleden ontmoetten daar vertegenwoordigers van wijk- en dorpsraden van onze gemeente. Bijna alle (13!) buitendorpen waren aanwezig en ook een behoorlijk aantal Drachtster wijken en buurten. Zo kon ik mijn manier vieren dat ik op de dag af al weer vijf jaar burgemeester van Smallingerland ben.
Twee raadsleden, Marion Said van GroenLinks en Pieter van der Zwan van de ChristenUnie verzorgden via een quiz een levendige presentatie van de lokale politiek. De meeste aanwezigen bleken meer dan gemiddeld goed geïnformeerd over hoe het er in ons gemeentebestuur aan toe gaat.

De donderdag was vooral gevuld met bijeenkomsten in Leeuwarden, waar ik met medebestuurders van de Hulpverleningsdienst (onder meer Brandweer en GGD) lopende zaken doornam. Informeel hebben we met een paar collega’s ook nog even de uitslag van de raadsverkiezingen in de nieuwe fusiegemeente rond Sneek nog even ‘bekeken’. Collega-burgemeester Arie Aalberts (CDA) van Dantumadeel is daar gevraagd als informateur voor het eerste College van B&W. Hem kennende weet ik dat hij er in alle opzichten geknipt voor is. Niet dat ik anderen – laat staan collega-burgenmeesters – de maat wil nemen, maar Arie is een prima bestuurder en een buitengewoon aardig mens.
’s Middags vernam ik dat op zaterdag een schaatstocht op de Jan Durkspolder is georganiseerd. Het gebied ligt grotendeels binnen onze gemeentegrenzen. Ik heb het vaker gezegd: als er in Friesland geschaatst kan worden, dan wordt er geschaatst! Helaas staan mijn kapot gesporte knieën mij niet meer toe om mee te doen. Hoe dan ook, ‘it sil heve’. Of zoals sportwethouder Nieske Ketelaar me mailde: “Bjusterbaarlik”.

Vrijdag was opeens alles wit. Onze ‘jongens’ van de gladheidbestrijding en het sneeuwruimen waren weer de hele nacht in touw. Hopelijk hebben niet al te veel inwoners last van de sneeuw. En staan buren en omwonenden klaar om waar mogelijk de helpende hand te bieden. We zullen het toch samen moeten doen.

Nawoord:  Reacties op deze blog die niet direct de inhoud ervan raken, worden doorgesluisd naar de daartoe geëigende plekken op het gemeentehuis.

Eerste Vorige 77/95 Volgende Laatste

Terug naar weblog

---

Terug naar weblog

Naam
Email
Reactie

Opsturen

naar boven