Theater

Drachten en schouwburg De Lawei zijn al tientallen jaren aan elkaar verbonden. De Lawei staat als het ware symbool voor de gedaanteverwisseling van Drachten van een veendorp in een moderne stad, meer dan vijftig jaar geleden met de komst van Philips. En in het kielzog van de Philips-vestiging kwamen er allerlei voorzieningen. Waaronder dus een schouwburg die binnen een mum van tijd toonaangevend bleek te zijn in Noord-Nederland. Niet in de laatste plaats dankzij de Drachtster Roel Oostra, jarenlang schouwburgdirecteur en ereburger van Smallingerland.

Jaarlijks bezoeken meer dan 150.000 mensen De Lawei voor een voorstelling of concert. Twee-derde deel van hen komt van buiten onze gemeente. Terwijl de inwoners van Smallingerland jaarlijks wel een kleine anderhalf miljoen euro bijdragen aan de exploitatie van dit theatercomplex. Maar dat is nu eenmaal ‘de last’ die je als centrumgemeente hebt te dragen. De komende bestuurlijke reorganisatie in onze provincie kan hier enige verandering in aanbrengen. Namelijk door de gemeentegrenzen rond Drachten beter af te stemmen op de omvang van het verzorgingsgebied.
Drachten en De Lawei worden door mensen van buiten vaak in één adem genoemd. Velen kennen Drachten dankzij De Lawei. Een spraakmakend theater, goed bereikbaar, met veel en gratis parkeergelegenheid, een prima akoestiek en een eigentijdse en soms vooroplopende programmering. Theater De Lawei neemt bij de voorgenomen cultuurclustering dan ook een centrale plaats in.

De afgelopen week was ik bij drie verschillende gelegenheden in De Lawei. En alle keren besefte ik op totaal verschillende gronden de waarde van een dergelijk theater voor onze lokale samenleving.
Eerst in de namiddag en vroege avond van de eerste januari het gemeentelijke nieuwjaarsfeest. Er kwamen deze keer meer dan tweeduizend mensen op af. Veel inwoners van onze gemeente namen familieleden en vrienden mee naar ons feest. En het was weer een succes. Twee uren nadat het afgelopen had moeten zijn, werd er nog spetterend opgetreden. Het was pas de tweede keer dat dit grootschalige nieuwjaarsfeest plaatsvond en nu al lijkt het een traditie. Wat het trouwens zeker wordt. Het mooiste vind ik dat je er mensen treft die normaal gesproken nooit naar de schouwburg gaan. En die nu kunnen zien dat diezelfde schouwburg er ook voor hen is. Niet alleen met nieuwjaar, maar ook bij andere gelegenheden.

Een dag later vond in de grote zaal de première van ‘Een midzomernachtsdroom’ plaats. Met professionele ondersteuning zorgden tientallen amateurs uit onze gemeente voor een indrukwekkend schouwspel. Zang, decors en kostuums waren schitterend. Het is toch wel heel bijzonder dat elk jaar een dergelijke megaproductie met zoveel talent en enthousiasme wordt verzorgd.

Enkele dagen later bezocht ik in de kleine zaal een voorstelling van ‘De Noorderlingen’. Er waren (te) weinig bezoekers voor deze moderne variant van toneel. Maar toch mooi dat ook hiervoor plaats is in ‘ons’ theater. Met na afloop een discussie tussen acteurs en bezoekers in het theatercafé ‘Hopper’. “En dat allemaal in de provincie”, hoorde ik iemand met enig dédain in de stem zeggen. Ja, juist dit soort dingen kunnen ook in de provincie, vooral in Drachten.

Eerste Vorige 53/95 Volgende Laatste

Terug naar weblog

naar boven

Naam
Email
Reactie