Dit is alweer de laatste weblog van dit jaar. Op 1 januari begint om vier uur ’s middags het grote Nieuwjaarsfeest in De Lawei. Iedereen is welkom, vooral de inwoners van onze gemeente. De toegang en het welkomstdrankje zijn gratis. Wel eerst even kaarten halen bij De Lawei of bij de receptie in de hal van het gemeentehuis, zolang de voorraad nog strekt. Het feest is voor iedereen, dus ook voor degenen die misschien denken dat het allemaal niks voor hen is. Dan kunnen ze zelf ervaren dat het toch anders is.

Vorig jaar was het eerste grote nieuwjaarsfeest een daverend succes. Leuk voor de kinderen, ook leuk voor de ouderen en ook zeker voor iedereen er tussen in. Voor elk wat wils, tal van activiteiten en veel goede muziek, in allerlei soorten en maten.
Toen ik met het voorstel voor een groot volksfeest kwam, ontmoette ik naast veel enthousiasme ook scepsis. Het zou niks voor Drachten zijn, het zou niet meteen op de eerste dag van het jaar plaats kunnen hebben en er waren nog meer van dit soort afhoudende geluiden. Het bleek gelukkig anders te liggen. Er kwamen bijna tweeduizend mensen op het eerste gemeentelijk nieuwjaarsfeest. En er werd volop geswingd.
Dat bleek dus allemaal te kunnen, ook in Drachten. Juist in Drachten.

Velen die normaal gesproken nooit in De Lawei komen, stapten nu verwachtingsvol naar binnen. Soms met partner, kinderen of schoonouders. En we bleken meteen van die stijve nieuwjaarsrecepties af te zijn. De tijd van handjes schudden met alleen maar plaatselijke notabelen en een toespraakje van de burgemeester over verleden en toekomst is voorbij. Het ons-kent-ons sfeertje heeft plaats gemaakt voor een treffen waar iedereen zich thuis kan voelen. Hopelijk wordt het een traditie waarmee onze gemeente laat zien er in alle opzichten voor iedereen te zijn. Dat Drachten kun je dus 'mee-maken'.

De overgang naar het nieuwe jaar gaat voor velen gepaard met enige onzekerheid. De economische omstandigheden zijn aan het veranderen en veel is nog ongewis. Maar het heeft geen enkele zin jezelf of anderen in de put te praten. We moeten er even doorheen, zonder meteen door angst bevangen te worden.
Wat de gemeente betreft: wij gaan gewoon door. Juist als de economie een beetje krimpt, moet de overheid blijven investeren. Waar mogelijk met anderen, waar nodig alleen. Dat is goed voor de ontwikkeling en de kwaliteit van de publieke ruimte, dat trekt mensen en bedrijven en dat is weer goed voor de werkgelegenheid. En je geeft daarmee het goede voorbeeld. Het laatste wat je in een dergelijke situatie moet doen, is mee te gaan in de gedachte dat er opeens niets meer zou kunnen. Onzin natuurlijk, ook een economische dip opent weer deuren naar nieuwe economische, ruimtelijke en sociale mogelijkheden.

En dan nog wat. Belangrijk is ook dat we, juist als het minder dreigt te gaan, een beetje op elkaar letten. Dat we de boel een beetje bij elkaar houden. Dat we mensen vasthouden die buiten de boot dreigen te vallen. In je familie, in je buurt, in je dorp, in je kerk, in je vereniging of waar dan ook. 
Als gemeentebestuur kun je van alles en nog wat willen, maar het zijn uiteindelijk de mensen zelf die bepalen of we het met ons allen nog een beetje leefbaar kunnen houden.

Tenslotte nog dit. Ook de veiligheid op straat hebben we zelf voor een groot deel in eigen hand. Niet alleen door ons gedrag in het verkeer, maar ook wanneer het gaat om het voorkomen van overlast en misdrijven. Let een beetje op en waarschuw ons of de politie tijdig. Dan kan er veel ellende voorkomen worden.
In Drachten is kortgeleden een ‘bende’ van jongetjes opgerold. De jongsten onder hen waren nog geen twaalf. Ze zitten nog op de basisschool. Dit belette hen niet al tijdenlang diefstallen te plegen en mensen op te lichten. Met als dieptepunt het beroven van een hoogbejaarde vrouw, die zich alleen met een rollator kon voortbewegen. Dieptriest dus. Wat mij vooral opviel was dat ze al een tijdje bezig waren, voordat hun gedrag aan het licht kwam. Jeugdzorg zal de handen vol hebben aan het heropvoeden van deze jongetjes.

Het laatste wat ik bepleit is een samenleving waarin ‘klikken’ als normaal wordt beschouwd. Maar wel zou ik graag willen dat we met elkaar een beetje opletten. Niet alleen wanneer het om ons zelf gaat, maar ook in onze omgeving.

Een goede jaarwisseling gewenst, wees voorzichtig met vuurwerk en denk daarbij ook even aan de dieren. Mijn hond Lulu is niet het enige dier dat tijdens oud en nieuw doodsbenauwd is.

Wellicht tot op de eerste januari in schouwburg De Lawei.
Een paar dagen later is er ook weer een nieuwe blog.

Eerste Vorige 52/95 Volgende Laatste

Terug naar weblog

---

Terug naar weblog

Naam
Email
Reactie

Opsturen

naar boven