Lees voor
- Home
- | Weblog van Bert Middel
- | Anita
Anita
In mijn wekelijkse blog ga ik in op allerlei aspecten van het burgemeesterschap. In mijn tweewekelijkse column in de zaterdageditie van de Leeuwarder Courant schrijf ik juist niet als burgemeester. Doorgaans slaag ik er in beide activiteiten gescheiden te houden.
Nu kies ik er voor dit eens niet te doen. Het veel te vroege overlijden van gedeputeerde Anita Andriesen maakt dat ik even geen zin heb om over de wederwaardigheden van een burgemeester te schrijven. Daarom staat hieronder mijn column in de Leeuwarder Courant van 6 december jl. afgedrukt.
FRIESLAND BLIJFT EEN BEETJE VERWEESD ACHTER…
‘Us Anita’ is dood. Veel te vroeg. Een drama voor haar gezin, familie en vrienden. En zoals velen al eerder zeiden, ook een klap voor Friesland. Met Anita’s overlijden is weer een stukje authenticiteit en gedrevenheid uit de politiek verdwenen. Zo wordt het steeds stiller en saaier in het openbaar bestuur.
Anita was niet alleen een beetje de ‘mem fan Fryslân’, maar ook de personificatie van een aansprekende manier van politiek bedrijven. Ze deed dit vanuit haarzelf, vanuit haar idealen en met volle overtuiging. Dat ze daarbij meer dan eens weerstanden opriep, was onvermijdelijk. Maar niet erg. Want je kon het grondig met haar oneens zijn en blijven, om vervolgens toch hartelijk uiteen te gaan.
Ik leerde Anita kennen in de Friese PvdA, die anders dan elders haar ideologische veren nog niet helemaal heeft afgeschud. En waar de binding met gewone mensen nog bestaat. Anita stond middenin een partij die landelijk steeds meer naar het politieke midden opschoof. En wanneer je niet mee wilt afglijden in die richting, vind je je zelf al gauw terug op de linkervleugel.
Op landelijke partijcongressen en in allerlei partijcommissies vertolkte Anita luid en duidelijk een onverkort links geluid. Het ging dan over de wortels van de sociaal-democratie, over sociale rechtvaardigheid en over de noodzaak van draagvlak onder de bevolking. Ook en vooral buiten de eigen kring. Bijna iedereen vond het prachtig, om er vervolgens veel te weinig mee te doen.
In Friesland liet ze zien hoe het wel kon. Met de campagne ‘Anita foar Fryslân’ wist zij het neergaande tij in de eigen partij te keren. Waar de PvdA bij de laatste Statenverkiezingen bijna overal fors verloor, gebeurde dat niet in Friesland. Velen, vooral ook buiten de eigen vertrouwde aanhang, schaarden zich achter Anita. Niet alleen vanwege haar aansprekende enthousiasme, maar vooral omdat zij duidelijk maakte dat het ergens over gaat. En dat er ook in de provincie wel degelijk iets te kiezen valt.
De persoonsgerichte campagne ging niet over haar persoon, maar over Friesland. En over het verwerkelijken van ideeën, over de noodzaak om voor mensen centraal te stellen, over keuzes die gemaakt moeten worden. Daarin was ze duidelijk en ook wel eens drammerig. Maar dat laatste is ware sociaal-democraten eigen. Ik weet het uit ervaring.
Wanneer je zo doordrongen bent van de noodzaak om iets te veranderen, ga je er ook helemaal voor. In onze politieke beweging heet dat ‘het heilig vuur’. Pieter Jelles Troelstra had het, Joop den Uyl had het en Anita had het ook. Elk binnen hun eigen tijd en omstandigheden.
Het risico is dan wel dat anderen in je omgeving het niet allemaal bij kunnen benen. Dat je steeds achterom moet kijken, om te zien of de rest je nog wel volgt. Dat er niet iemand is die jouw plaats in kan nemen, wanneer dat nodig mocht zijn. Dat je ondanks de vele geestverwanten om je heen, toch een beetje op afstand van de rest komt te staan. Dat leiderschap af en toe ook eenzaam kan zijn. Dat je ervaart dat weliswaar alles politiek is, maar politiek echt niet alles.
Anita was open en eerlijk over haar slopende ziekte. Maar zij wilde geen zieke zijn, hooguit iemand met een ziekte. Zij ging gewoon door, in het besef dat voor sociaal-democraten de samenleving nooit af is. Wij zullen nooit klaar zijn. Er is altijd een correctie nodig op het vrije spel van de maatschappelijke krachten. Want anders delven vooral gewone mensen het onderspit. Hier en overal.
Om iets te bereiken in de politiek en in het openbaar bestuur, heb je meer nodig dan een simpele meerderheid. Draagvlak onder de bevolking is minstens zo belangrijk. En ook het overbrengen van het besef dat er iets moet veranderen. En dat jij daarbij de weg kan wijzen.
Door zo te handelen maak je duidelijk dat politiek bedrijven en besturen met elkaar verweven zijn. Dat het één onlosmakelijk met het ander verbonden is. Je bestuurt op basis van uitgangspunten, keuzes en draagvlak. Zo voorkom je technocratisch bestuur, waar we toch al te veel van hebben. Anita was zo’n politieke bestuurder. Duidelijk maken waar je staat en dan voldoende steun proberen te verwerven. En wat ze ook van je mogen vinden, ze weten wel precies wat ze aan je hebben.
Het zal voorlopig een stuk stiller zijn in Friesland. De PvdA is haar boegbeeld kwijt. Het provinciaal bestuur loopt het risico weer een beetje verder van de mensen af te komen staan. En ook Friesland blijft een beetje verweesd achter. Zo zonder Anita.
Eerste Vorige 51/95 Volgende Laatste
Reacties
- Piet Kuipers (12-12-2008 13:35)Bert, erg mooi verwoord. Anita was een vrouw die dit respect heeft verdient. Gelukkig heb ik haar enige tijd van dichtbij mogen meemaken, niet alleen als gedeputeerde , maar ook als mens. Een bewonderenswaardig mens. Wie zal deze 'wervelwind' kunnen 'vervangen'?
