Berdien

Af en toe raak je zomaar in gesprek met iemand die je tegenkomt. Het kan over van alles gaan, maar vaak is de gang van zaken in onze gemeente onderwerp van gesprek. Wanneer er in het voorbijgaan aan iemand te weinig tijd is om even door te praten, zeg ik dat ik wel een vervolgafspraak maak. Wat ik dan ook vrijwel altijd doe. Daarbij merk ik vaak enige verbazing. Kennelijk verwacht men niet altijd dat je als burgemeester doet wat je zegt. Hoe dan ook, ik in de loop van de tijd heb ik met al heel wat inwoners van onze gemeente doorgepraat over onderwerpen die zij belangrijk vinden. En ik soms ook.

Enkele weken geleden was ik na een voorstelling in De Lawei met enkele gasten in het theatercafé Hopper. Ik ontmoette daar Berdien Bies en raakte met haar in gesprek. Berdien zit in een 'high tech'-rolstoel en is afhankelijk van een beademingsapparaat. Ze heeft een spierziekte die er toe leidt dat alleen haar hoofd nog functioneert. En hoe! Ik was meteen getroffen door haar manier van praten, haar observaties en haar scherpe opmerkingen. Omdat ik mijn gasten niet kon verwaarlozen, zei ik Berdien dat ik eens bij haar langs zou komen.

Afgelopen vrijdag bezocht ik Berdien in haar aangepaste woning in het complex van 'De Noorderbrug' aan de Leijdijk. Het toeval wil dat ik dit complex zelf geopend heb en toen al onder de indruk was van de manier waarop het is gebouwd en functioneert.
Berdien heeft bij alles hulp nodig, zelfs bij de meest simpele zaken als eten en drinken. Mensen die zonder een beperking leven kunnen zich nauwelijks voorstellen wat dit betekent. Toch is Berdien niet zielig of zo. Het nadeel van het nooit hebben kunnen lopen, heeft voor haar het voordeel dat ze niet weet wat het is. Ze weet dus ook niet wat ze mist. Berdien is dit weekend 22 jaar geworden en dat is al meer dan de jaren die haar met haar ziekte voorspeld zijn.

Ik was getroffen door haar levenslust, haar intelligentie, haar kritische instelling en haar optimisme. Ondanks enkele schokkende familietragedies, ondanks haar daarmee samenhangende zware teleurstelling in een deel van haar omgeving, zoekt ze volop mogelijkheden om een zinvol en gelukkig leven te leiden. En daarbij komt ze veel, vaak onbedoelde, belemmeringen tegen. Niet dat ze negatief is over haar medemensen, dat zeker niet. Overal waar ze komt willen mensen haar wel helpen, zij het dat ze dit meestal zelf eerst wel even moet vragen.

Wat Berdien vooral dwars zit, is dat men zonder tegenspraak van haar verwacht dat zij haar leven zin geeft in een zogeheten Activiteitencentrum. Een mooie instelling, daar niet van, maar zij kan zoveel meer. Anders dan de meeste bewoners van 'De Noorderbrug' zijn haar hersenen niet beschadigd. Dankzij een ingenieus systeem kan zij de computer bedienen en teksten schrijven. Zo is zij nu begonnen met een boek over haar leven, waarin naar het schijnt niets onbesproken blijft. Dus gaat het ook over seks, wat immers een onlosmakelijk deel van het leven is.

Berdien wil acteren, want ze kan met haar hoofd veel emoties uitdrukken. Ze meldde zich aan voor toneel, maar men zei haar dat dit niet kon. De ruimte waar de cursus gegeven wordt is niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers, zo werd haar gezegd. Daarop stelde ze voor dan maar van ruimtes te wisselen. Wat ook al niet bleek te kunnen. Waarom niet, werd niet duidelijk.
Berdien wilde weten met welke bussen zij gebruik kon maken van het openbaar vervoer. Men kon haar dit niet zeggen en adviseerde haar maar naar het busstation te gaan. Dan kon ze zelf zien of er een bus was met aanpassingen voor rolstoelgebruikers. Of deze bus vervolgens ook naar de door haar gewenste bestemming ging, kon men evenmin zeggen. Ze moest maar zien. En anders wachten.

Af en toe gaat Berdien met de trein naar Amsterdam, naar een vriend, eigenlijk haar ex-vriendje. Deze reis moet van tevoren strikt gepland worden, want op de stations moet een speciaal persoon met een speciale sleutel een speciale voorziening op het perron bedienen. Berdien vraagt zich hardop af waarom niet elke conducteur een dergelijke sleutel krijgt, want dan is het probleem opgelost. Antwoord krijgt ze niet.

Wel is het haar gelukt om op de 'gewone' SPW-opleiding aan de Friese Poort in Drachten te komen. Daarbij overwon ze heel wat weerstanden. Ze stelde de schoolleiding voor een proefperiode met haar aan te gaan en deze is succesvol verlopen. Gewoon schrijven kan ze niet, maar praten des te beter. De examens zullen wel mondeling moeten worden afgenomen.

Berdien gaat graag naar de kroeg. In een horecagelegenheid kom je gemakkelijk in contact met anderen. Een probleem is echter dat je er met haar brede rolstoel niet of nauwelijks in kunt komen. En dat er altijd iemand moet zijn om een glas met een rietje voor haar mond te zetten en haar te helpen met eten. Het laatste lukt meestal wel, het eerste – de toegang – meestal niet. Ik zal het in het gemeentelijke horecaoverleg bespreken.

De droom van Berdien is zelf rijden in een eigen aangepaste auto. Bediend door niet meer dan een stick en een knop. Technisch gezien kan het, maar het is nu nog onbetaalbaar voor haar. Toch hoopt ze eens op die manier mobiel te zijn. Of, zoals ze zelf zegt: "Dan ben ik niet meer veel thuis".

Wanneer je door de ogen van Berdien even een blik werpt op onze wereld, zie je een heel andere wereld. Een wereld waarin niets vanzelf spreekt. Maar wel een wereld die met durf en blijmoedigheid door Berdien tegemoet wordt getreden.

Eerste Vorige 27/95 Volgende Laatste

Terug naar weblog

Reacties

e. muller (20-05-2008 20:04)
als burgemeester kunt U natuurlijk voor haar e.e.a. initieren (los van dit artikel en Uw constateringen en wellicht dankzij Uw netwerk). Succes ermee
Berdien (19-05-2008 19:50)
Hallo Bert, Wat heb je dat mooi verwoord! Ik vond het erg gezellig en nuttig om even gekletst te hebben! Groetjes, Berdien

Terug naar weblog

naar boven

Naam
Email
Reactie