Levensbeschouwing en bestuur

De laatste tijd kom ik veel in de kerk. Toch bezoek ik als privé-persoon zelden een kerk. Ik neem nooit deel aan religieuze bijeenkomsten. Dit is een strikt persoonlijke keus, want ik ben buitenkerkelijk en ongelovig.

Maar als burgemeester ligt het anders. Ik ben burgervader van alle inwoners van onze gemeente. Dus van zowel ongelovigen als twijfelaars en gelovigen in welke variatie dan ook. Het maakt me niet uit. Geloven is een puur persoonlijke zaak. Laat een ieder vooral de vrijheid om te geloven wat men wil.
Smallingerland kent enkele grote geloofsgemeenschappen. Zo vormen de Vrije Baptisten de snelst groeiende kerk in ons land en was de voormalige gereformeerde gemeente Drachten met ongeveer tienduizend leden jarenlang de grootste in Nederland.

Eind april was ik in het prachtige kerkje in de bossen van Kortehemmen. De vrienden van dit kerkje vierden hun eerste lustrum met een prachtig concert van onder meer jonge talenten van de ‘Ferwerda-academie’ in Drachten. Op 4 mei sprak ik tijdens de dodenherdenking in de Grote Kerk in het centrum van Drachten. Een dag later hield ik in ‘de Oase’ van de Protestantse Kerken in Nederland een toespraak tijdens het inmiddels traditionele bevrijdingsconcert van het interkerkelijk mannenkoor, deze keer in gezelschap van de brassband ‘Hallelujah’ uit Drachtstercompagnie. En vandaag neem ik in de Grote Kerk een door het Bijbelgenootschap uitgegeven boek in ontvangst. Het is een prachtig kunstboek met werk van Afke Holman, die elk van de 150 psalmen associeerde tot een abstract aquarel. En nog niet zo lang geleden was ik in de kerk van de Vrije Baptisten van Orlando Bottenbley, om daar honderden jongeren succes te wensen met hun vrijwilligerswerk ten dienste van de lokale samenleving.

Betekent dit nu een verwevenheid van geloof en overheid? Nee dus, beslist niet. In ons land zijn sinds jaar en dag Kerk en Staat gescheiden en laten we dat vooral zo houden. Dit betekent dan ook dat ons gemeentebestuur niet ingaat op uitnodigingen van kerken om diensten bij te wonen, waar voorgangers intreden of afscheid nemen. Gemeentebestuurders kunnen als persoon zo vaak kerkdiensten bezoeken als zij wensen, maar niet namens het gemeentebestuur. Geloof kan velen inspireren en organiseren, ook in het openbaar bestuur, maar de kerkelijke en de burgerlijke gemeente behoren altijd gescheiden te blijven.

Levensbeschouwing vervult een wezenlijke rol in onze samenleving. Voor velen is hun persoonlijk geloof of hun individuele levensvisie een ijkpunt in het leven. En daarmee ook bepalend voor de zingeving van het leven. Wat is de zin ván het leven en waarom heb je zin ín het leven?
Van huis uit word ik geïnspireerd door het humanisme, dat simpelweg stelt dat er slechts de zekerheid van dit leven is en dat je daar dan ook het beste van moet maken. Altijd met oog voor je medemens, die in christelijke kringen doorgaans ‘je naaste’ wordt genoemd. Maar het komt eigenlijk op hetzelfde neer. Een ander gunnen wat je jezelf ook gunt. Jezelf ontwikkelen, zonder dat dit ten koste van anderen gaat.

Ook vervullen levensbeschouwelijke verbanden, zoals kerken, moskeeën, synagogen en het humanistisch verbond belangrijke maatschappelijke functies. In hun maatschappelijk activeringswerk, in de troost en houvast die zij kunnen bieden en in de hoop die velen eruit putten. Dit was voor mij kort na mijn aantreden als burgemeester de belangrijkste reden om alle – 45 ! –  levensbeschouwelijke organisaties in onze gemeente voor een onderlinge bijeenkomst uit te nodigen in onze raadzaal. Ze waren er bijna allemaal. Op zich was het wel geestig dat uitgerekend de eerste ongelovige burgemeester van Smallingerland allerlei uiteenlopende geloofsgemeenschappen voor het eerst met elkaar in contact bracht. Men bleek elkaar vaak niet eens te kennen. Vervolgens werd niet over het evangelie, de thora of de koran gesproken, maar over de maatschappelijke betekenis van levensbeschouwelijke organisaties. Hoe zij mensen die buiten de samenleving vielen er toch weer bij konden halen. Hoe zij door hun aanwezigheid steun en ondersteuning konden bieden, vooral ook aan degenen die door de gemeentelijke overheid niet of nauwelijks bereikt worden.

Uit deze bijeenkomst groeide een initiatief van een aantal organisaties, waarbij de door mij zeer gewaardeerde PKN-predikant Jurgen van den Herik het voortouw heeft. Het bleek bij wijze van spreken het resultaat van een geslaagd samenspel tussen Kerk en Staat, waarbij beide toch strikt hun eigen weg blijven gaan. Maar elkaar daarbij niet ontlopen en waar dat voor de samenleving van belang is met elkaar in gesprek gaan. En blijven ook.

Eerste Vorige 26/95 Volgende Laatste

Terug naar weblog

Reacties

• Inge (08-11-2009 11:07)
  Even een aanvulling... Het laatste gedeelte van alinea twee schept enige onduidelijkheid; de Gereformeerde Gemeente in Drachten bestaat nog steeds, maar heeft in het verleden nooit zo'n groot ledenaantal gehad. De Gereformeerde Gemeente en de Baptistengemeenten hebben geen connecties met elkaar.
• e. muller (20-05-2008 19:59)
  geloof in eerlijkheid is ook een vorm van geloven

Terug naar weblog

Naam
Email
Reactie

Opsturen

naar boven